The Weekly Pulse
Een interactieve datavisualisatie die een week als ritme in beeld brengt. Activiteiten, tijd, energie en geluksmomenten vormen samen een patroon dat uitnodigt tot verkenning. An interactive data visualization exploring how a week can be understood as a rhythm. Activities, time, energy and moments of happiness shape a visual that invites exploration.
Over dit project About this project
Weekly Pulse begon met een andere vraag: hoe ziet een week er eigenlijk uit — niet als agenda, maar als patroon? Niet "wat doe ik om 14:00". Maar: waar gaat mijn aandacht naartoe?
Dat werd een interactieve visualisatie: een wiel van zeven segmenten, één per dag. Activiteiten ingekleurd per categorie, breedte is tijdsduur, hoogte is energieniveau. Daarnaast een tijdlijnweergave. Beide volledig in SVG, opgebouwd vanuit boogpaden en polaire coördinaten.
Technisch een stap verder dan Glim: werken met SVG, boogberekeningen, polaire coördinaten — dingen die ik eerder nooit zelf had gebouwd.
Weekly Pulse started with a different question: what does a week actually look like — not as a schedule, but as a pattern? Not "what do I have at 14:00". But: where does my attention go?
That became an interactive visualisation: a wheel of seven segments, one per day. Activities colour-coded by category, width is duration, height is energy level. A timeline view alongside it. Both fully SVG, built from arc paths and polar coordinates.
Technically a step beyond Glim: working with SVG, arc calculations, polar coordinates — things I had never built before.
Wat goed werkte What worked well
Dit was het moment waarop iets verschoof. Minder "kijken of het lukt", meer "dit wil ik maken". De visualisaties waar ik al jaren naar keek — ik kon ze nu zelf bouwen. Niet omdat ik alles begreep, maar omdat ik er dichtbij genoeg voor kwam.
This was the moment something shifted. Less "let's see if this works", more "this is what I want to make". The visualisations I had been looking at for years — I could now build them myself. Not because I understood everything, but because I was close enough.